Teleurstelling

Vandaag getest en helaas geen 2de streep te bespeuren. De teleursteling is enorm. Ik heb me de laatste dagen zo zwanger gedacht dat ik ervan overtuigd was dat ik het ook effectief was. Helaas is niets minder waar. En wat met die steken in de buik, die grotere borsten, het constante misselijke gevoel? Allemaal ingebeeld? De geest is dus effectief sterker dan ik had verwacht. Het gevoel is zo dubbel, ik had er zo op gehoopt dat ik mezelf vanalles begon wijs te maken. Ergens diep vanbinnen wist ik ook wel dat de kans miniem was dat we zonder medische hulp, bij de eerste poging al zwanger zouden zijn. Toch is de klap niet minder zwaar.

Vandaag bel ik naar de gyn. Ze had mij in juli gezegd dat ik best al een afspraak kon maken om in oktober eraan te beginnen. Ik had dat toen niet gedaan, ik wou het lot niet tarten. Vandaag maak ik een afspraak, we kunnen alle hulp gebruiken, deze hoop-wanhoop cyclus kan ik geen jaren volhouden...

Wachten

Zoals zovelen onder jullie zit ik te wachten, wachten op goed nieuws, wachten op hoop, wachten op een baby. Nadat ik mijn regels heb gekregen ben ik aan de slag gegaan met ovulatietesten. Niks voor mij, elke dag begon met een teleurstelling. Waar blijft die eisprong nu?! Uiteindelijk 2 keer gevreeën in mijn 'vruchtbare periode', had graag ook nog een derde keer geprobeerd maar dat is er niet van gekomen (amai dit klinkt romantisch). Ik was moe, slecht gezind en om dan na je werk nog romantisch te vrijen, dat zat er niet echt in. Heel die vruchtbaarheidsproblematiek zet zo een druk op je seksleven. Je hebt er precies gewoon geen zin meer in als dat streepje op die ovulatietest niet even donker is als de controlestreep.

Nu is het wachten, als ik goed gerekend heb (en ik heb het zo'n 20 keer nageteld dus het moet wel kloppen). Zou ik op 31/08 ongesteld moeten worden. Ik hoop natuurlijk dat dat niet gebeurt en dat ik van de eerste keer prijs heb, maar ik vrees ervoor. Ik voel wel vanalles, rommelige darmen, steken in mijn borsten,... Maar ik denk dat ik me eerder zwanger 'aan het denken' ben. Of misschien zijn al die sympotmen gewoon een teken dat ik ongesteld ga worden. Ik pieker me alleszins zot en er is geen seconde die voorbij gaat zonder dat ik ermee bezig ben.

Nu dus bang afwachten, als ik tegen 1/09 niet ongesteld ben geworden ga ik testen.

Groetjes,
D.

En toen was er hoop!

Na de operatie liep alles zijn gewone gangetje. Ik heb er zo goed als niets last van gehad achteraf. Nu was het hopen op een spontaan herstel van mijn cyclus. Ik durfde niet echt hopen, wetend dat de gyn me had gezegd dat mijn pco wel echt heel zwaar is. Tot ik gisteren plots zag dat mijn ms waren doorgekomen! Ik was/ben dolgelukkig. Nog nooit ben ik zo blij geweest met mijn ms :) Ze zijn wel nog heel licht waardoor ik precies nog niet durf geloven dat mijn lichaam het deze keer uit zichzelf goed heeft gedaan.

Ik ben vandaag meteen ovulatietesten gaan halen bij het kruidvat. Mijn vriend vond dat nogal optimistisch maar ik kon het niet laten. Mijn laatste ms kreeg ik door de pil die ik moest nemen voor mijn operatie. Het is dus moeilijk om in te schatten wat het gemiddelde aantal dagen is van mijn cyclus. Ik denk dat ik rond 10 augustus met de ovulatietest aan de slag ga en dan zien we wel weer.

Ondertussen zijn vrienden van ons voor het eerst mama en papa geworden . Mijn vriend en ik zijn deze vrienden in het ziekenhuis gaan bezoeken maar echt vrolijk waren we niet. We zijn uiteraard heel blij voor hen maar hadden daar zo graag zelf willen liggen met zo'n klein wondertje. Ik vrees dat die dubbele gevoelens in de toekomst alleen maar erger zullen worden...

Groetjes,
D.

Ovariële drilling

Gisteren ovariële drilling gehad. Ik moet eerlijk toegeven dat ik al weken op voorhand zenuwachtig was voor de ingreep. Ik wist niet goed wat me te wachten stond en dacht, zoals altijd, het ergste.

Toen ik te horen kreeg dat ik een ovariële drilling zou moeten ondergaan heb ik het internet afgeschuimd naar informatie over de ingreep. Ik heb niet echt veel gevonden, vandaar dat ik het verloop wel even wil neerschrijven voor diegenen die het misschien in de toekomst ook moeten laten doen.

Voor de ingreep kreeg ik thuis heel wat toestemmingspapieren en informatie toegestuurd. Hierop stond dat ik vanaf 8u nuchter moest zijn en zelfs geen water mocht drinken. Om 11u30 werd ik verwacht in het ziekenhuis. Ik werd er vriendelijk onthaalt en naar mijn kamer begeleid. Daar mocht ik de schort aandoen en wachten tot ze mij kwamen halen. Best wel spannend zo wachten, gelukkig is mijn vriend de heletijd bij mij gebleven om mij wat af te leiden. Rond 13u30 was het eindelijk zover, ze kwamen mij halen. Ik moest in bed gaan liggen en zo werd ik naar het operatiekwartier gereden. De chirurg kwam mij even groeten en mij wat meer info geven over de operatie. Daarna werd ik naar de operatiekamer gebracht. Hier stond een gynaecologische stoel klaar waar ik moest gaan inzitten, met mijn benen in de beugels. Ik werd aan een infuus gelegd (via een venijnige prik in mijn hand), kreeg een bloeddruk meter aan mijn andere arm en mijn arm (met infuus) en benen werden vastgemaakt. Ondertussen bibberde ik al van de schrik. Toen kwam de anesthesist om mij te doen inslapen. Ik kreeg een vloeistof in mijn infuus dat een branderig gevoel gaf in mijn arm en voor ik het goed en wel besefte lag ik in slaap. Rond 16u15 werd ik wakker op recovery. Ik voelde mij goed, had geen kwaaltjes alleen wat last van keelpijn door die buis die ze in je keel steken.

Ik werd naar mijn kamer gereden waar mijn lieve vriend mij opwachtte. Ik moest tot 18u30 in het ziekenhuis blijven. De dokter kwam me nog even vertellen dat alles goed verlopen was en dat ik vrij snel naar huis zou mogen gaan. Ik heb geen enkel uitwendig litteken overgehouden aan deze ingreep, alles is vaginaal gebeurd.

Nu heb ik nog last van mijn keel door die buis en heb ik wat 'mensutratiepijn'. Tijdens de ingreep spuiten ze vocht in de baarmoederholte om zo 'onder water' te kunnen kijken. Je voelt dan ook nog een paar dagen een vorm van druk in je onderbuik. Al bij al valt de pijn heel goed mee.

Volgende week donderdag naar de gyn voor controle. Ik hoop dat alles goed is. Dan zal ik nog even moeten recuperen en daarna starten we waarschijnlijk met de eerste clomid kuur... donderdag meer nieuws!

Groetjes,
D.

Plots staat alles even stil...

Deze ochtend om 8u44 ging de telefoon, vreemd zou je denken wie belt er nu zo vroeg op een zondagochtend? Ik rende naar onze living want daar lag mijn gsm, ik was er van overtuigd dat het een goede vriendin ging zijn met het goede nieuws dat ze eindelijk bevallen was (ze is ondertussen al 1 week overtijd).Het bleek echter mijn schoonmoeder te zijn, dat kan geen goed nieuws zijn, ging er door mijn hoofd...

Ze belde om te zeggen dat het nichtje van mijn vriend deze ochtend verongelukt was. Het ging om een nichtje waar ik het zelf goed mee kon vinden. De wereld stond even stil. Hoe kan dit nu? Ze drinkt nooit als ze moet rijden? Waar ging ze naartoe midden in de nacht? Waarom verloor ze de controle over haar stuur? Duizend en één vragen spoken door je hoofd, je huilt, kan het niet goed geloven, je bent boos, waarom moest dit nu gebeuren?

Op zo'n moment besef je dat de ruzies en de probleempjes van elke dag niets betekenen, dat ook onze vruchtbaarheidsproblemen peanuts zijn vergeleken met dit soort vreselijke nieuws...

Vervallen

Ik heb al dagen barstende hoofdpijn. Niet echt van mijn gewoonte... Ik heb me al zitten afvragen waaraan het zou kunnen liggen, pieker ik teveel, is mijn lichaam aan het 'ontgiften' doordat ik gezonder probeer te eten? Zou het aan die pil kunnen liggen die de gyn mij gegeven heeft zodat ik zeker niet menstrueer op de dag van mijn operatie?

Toen ik met veel tegenzin een nieuw pilletje uit de strip wou nemen zag ik dat de vervaldatum oktober 2010 was! Dat zou de hoofdpijn misschien wel kunnen verklaren? Ik heb mijn gyn een maitlje gestuurd, ik ben benieuwd!

Iemand hier al ervaring mee gehad? Kan het kwaad?

Groetjes D

Start...

 Ik ben D, 26 jaar en al sinds ik het mij kan herinneren heb ik een vurige wens om later een groot en warm gezin te hebben. Een aantal jaar geleden kreeg ik te horen dat die wens voor mij niet zo vanzelfsprekend in vervulling zou gaan. Ik heb immers PCO. Toen ik het van de gyn te horen kreeg, heb ik er weinig mee gedaan. Ik was nog volop aan het studeren, had nog maar pas mijn huidig lief leren kennen en was nog niet toe aan een gezinnetje.

De jaren gingen voorbij en eens afgestudeerd was de kinderwens heviger dan ooit. Mijn vriend, R, voelde zich er echter helemaal nog niet klaar voor. Ondertussen, beetje bij beetje voelt hij zich ook klaar om voor een gezin te gaan. We gingen vorig jaar naar de gyn en lieten hem testen, daar was alles goed, gelukkig maar. De gyn had me als voorwaarde gesteld dat ik eerst minstens 10kg zou moeten afvallen (ik ben veel te zwaar) voor we met de behandelingen zouden starten. Ondertussen vroeg mijn vriend mij ten huwelijk en stelden we heel de boel uit voor na onze trouw.

Hoewel we pas in septemeber trouwen, was ik het wachten echt beu, ik wou eraan beginnen, het kon nog zo lang duren eer het er eindelijk zou zijn. We gingen maandag terug naar de gyn. Ze zag dat ik niets (erg he!) was afgevallen en zei dat dat toch wel heel belangrijk was (ik weet dus wat doen!). Ze nam een echo en zei dat mijn pco zo zwaar is dat het weinig zin zou hebben om met medicatie te starten, het zou toch niet pakken. We hebben dus meteen een afspraak vastgelegd voor een ovariële drilling op 6 juli. Ik vind hett zoooo spannend maar niet op de leuke manier. Ik ben bang voor de operatie maar ik weet dat ik erdoor moet, de wens voor een kindje is groter dan de angst.

Ik hoop hier mijn gedachten, angsten en frustraties kwijt te geraken en lotgenoten te vinden om dit alles mee te delen. Ik hoop dat ik op het einde vind wat ik zoek en dat dit verhaal voor anderen hoop kan bieden...

Maar voorlopig ligt de focus op afvallen en aftellen...

Groetjes,
D