IUI 5

Zoals de titel doet vermoeden, was de vorige poging negatief. Ik wil er niet te veel woorden aan verspillen. Op mijn verjaardag ben ik bloed gaan laten trekken en ik kreeg tegen de middag negatief bericht. Ik vond het spijitg maar wou niet heel mijn verjaardag depressief doorbrengen dus ik heb er het beste van proberen maken.

Opnieuw begonnen met menopur en op die manier een mooie cyclus op gang gekregen, op cyclusdag 14 naar de gyn gegaan voor IUI 5. De gyn zei dat mijn man zijn staal van ongeëvenaarde kwaliteit was. De wachtweken gingen rustig voorbij, ik was ontspannen en kon het vrij goed loslaten. Om eerlijk te zijn geloofde ik er precies niet goed meer in. Ik had mezelf al zo vaak iets wijsgemaakt, deze keer zou het anders zijn en dat was het ook. Morgen heb ik mijn nod, de gyn had gezegd dat ik best wachtte tot maandag om te testen. Ik vond dat geen probleem, ik was rustig, probeerde heel de boel wat op zijn beloop te laten. De afgelopen dagen veranderde die attitude, ik moest heel veel plassen, ben al 2 dagen goed misselijk en mijn borsten doen pijn. Ik begon terug hoop te krijgen, zou het dan toch? Ik durfde er niks van zeggen tegen mijn man. De laatste keer dat ik immers over mijn symptomen begon, wuifde hij het (terecht) weg. Deze avond kreeg ik het plots in mijn hoofd, ik wou testen. Rationeel was dat niet echt een goed idee, ik was al naar het toilet gegaan toen ik thuiskwam, ik zou testen met avondurine en dat voor mijn nod met mijn laatste test. Zonder nadenken ging ik naar het toilet, deed wat ik moest doen en ging met het potje en de laatste test naar de living, samen met mijn man volgde ik de instructies. Hij hield de test nauwlettend in de gaten en ik ging verderop in de zetel liggen met mijn ipad. Het duurde precies uren voor er iets gebeurde, ik zag hem vanuit mij ooghoeken naar de test staren maar het bleef stil. Plots zei hij: "een lichte streep is dat ook goed?" Ik vloog naar hem toe, ja een lichte streep is een streep,ik kon mijn ogen niet geloven, we vlogen mekaar in de armen en begonnen te huilen. Zo lang op gehoopt , nu het zover is konden we het beide niet geloven.

Ik heb mijn mama gebeld (ze woont in Italië) ik heb het zelfs niet moeten zeggen, ze wist het meteen en heeft heel de tijd gehuild. Ook mijn man wou dit mooie nieuws met iemand delen dus we zijn naar zijn ouders gereden en hebben daar een kerstkaart afgegeven met een versje. Zijn mama vloog ons in de armen en huilde heel erg, ze was super blij. Zijn papa kwam wat later thuis en ook hij kreeg het kaartje te lezen, hij was ook blij maar een stuk minder uitbundig als de moeders :).

Ik ga morgen voor een bloedtest, ik ben zo gelukkig, eindelijk dat tweede streepje, IK BEN ZWANGER!!!!

The end of an era

Ik heb nog niks geschreven over onze vorige poging. Die is mislukt, ik was 5 dagen overtijd toen ik plots mijn ms toch kreeg. Twee weken wachten is nog niet lang genoeg, nee doe er gerust nog 5 dagen bij *zucht*. De gyn denkt dat er iets geweest moet zijn, ik wil er niet echt over nadenken. Genoeg over die poging.

Ondertussen zijn we 3 dagen verwijderd van een nieuwe nod. Op mijn verjaardag ga ik mogen testen, brengt wat gemengde gevoelens met zich mee. We hebben deze poging toch maar terug beroep gedaan op hormonen. Mijn geduld is echt op, mijn cyclus is zich wel aan het herstellen maar wie weet hoelang duurt het weer voor ik opnieuw natuurlijk een eisprong doe. Na overleg met de gyn besloten we om opnieuw een cyclus met hormonen te proberen. En nu zijn we weer in die spannende wachtweken beland.

We zijn ondertussen een jaar aan het proberen, een jaar zitten we in de mm. Al verschillende wachtweken heb ik moeten doorstaan. Telkens weer verviel ik in hetzelfde ritueel. Ik was helemaal verlingerd aan de twilight films en boeken. Kon heerlijk wegdromen en wegvluchten in de über romantische saga. (voor de haters, i know het zijn tienerboeken en films, but i love them, om nog maar te zwijgen over Robert Pattinson ;) !). Vandaag ben ik met een vriendin naar de laatste film gaan kijken in de cinema. De saga is gedaan, ik kan niet meer uitkijken naar het volgende boek of de volgende film, die komt er niet. En mijn saga? Loopt die ook af op mijn verjaardag? Starten we dan een nieuw verhaal? Of moet ik dan volwassen worden en een nieuwe manier vinden om die gruwelijke wachtweken te doorstaan?

Voorlopig geen iui 5

Ik ben vandaag voor het eerst in maanden terug naar de gyn gegaan. Ik ben in totaal 16kg afgevallen en ik ben klaar om er terug 100% voor te gaan. De gyn was heel lovend over mij dieetprestaties, wat ik eerlijk gezegd niet meteen verwacht had, ze is eerder koel en streng. Ik was er hoe dan ook zeer blij mee.

Toen ze de inwendige echo nam zei ze: hm ja, nog heel duidelijk pco. Bij de andere eierstok hoorde ik haar zeggen: oh kijk, je gaat een eisprong doen. Er zat een ei van 15,5mm!! Ongelooflijk, ik had al wel eens spontaan mijn ms gehad maar daarna niets meer, de hoop op een spontaan cyclusherstel was dus al lang vervlogen. Ik ga naar alle waarschijnlijkheid dit weekend een eisprong doen, helemaal vanzelf zonder hormonentroep in mijn lichaam. Ik ben best wel trots dat mijn lichaam eindelijk uit zichzelf wil doen waar het voor gemaakt is. De gyn gaf aan dat ik gewoon naar huis moest gaan, klussen en dan binnen een 3 tal weken zien of ik zwanger ben of niet.

Dit is zo spannend, mogelijks nog spannender als anders, ik wil zo graag dat dit nu lukt, nu het voor de eerste keer op een 'natuurlijke manier ' kan!

Ik hou jullie op de hoogte!

Nog even...

En dan gaan we er opnieuw 100% voor.

Het is alweer 2 maand geleden dat ik hier iets schreef. Het was dan ook heel stil rond onze kinderwens en de daarbij horende behandelingen. Al mijn energie ging naar afvallen en bouwen aan ons huisje.

Het afvallen gaat goed, ik weeg nu 89,7kg. Nog veel te veel maar als je bedenkt dat ik in mei nog 103 kg woog, ben ik toch blij met de weg die ik heb afgelegd. Vorige maand kreeg ik zelfs spontaan mijn ms. Ik denk dat ik 8 september mij eisprong heb gevoeld, als dat klopt zou ik tegen zaterdag de 22 ste mij ms moeten krijgen.

Ik ben in begeleiding bij een endocrinoloog en dietist om af te vallen. Aangezien ik nu een zeer streng dieet volg, had ik van hen de richtlijn gekregen om zeker niet zwanger te worden. Dat zou pas mogen vanaf fase 2 van mijn dieet. Ik ga fase 1 (zeer streng) nog trachten vol te houden tem 4 oktober. Dat is de dag waarop ik terugga naar de gyn.

Nog even goed mijn best doen om af te vallen en dan hopelijk snel iui 5.

Game over

De (voorlopig) laatste poging is afgerond en zoals de titel doet vermoeden, was het geen happy end. Ik had dinsdag nod, mij borsten voelden gespannen maar voor de rest was er geen enkel teken van ms te bespeuren. Dinsdag ging voorbij zonder ms, ook woensdag liet ik achter mij, zelfs donderdag en vrijdag waren er geen ms te bespeuren. De hoop groeide en ik begon echt te geloven dat het deze keer raak was. Zaterdag was het helaas prijs, daar waren de ms. Bij deze rond ik de hele mmm even af en lassen we een pauze in.

De pauze gaat gepaard met gemengde gevoelens, nu het zover is, wil ik eigenlijk gewoon doorgaan , doorgaan tot wij ook eindelijk eens positief nieuws krijgen. Maar ik weet dat dat niet kan, ik moet eerst afvallen, 5 tot 10kg is een must en dan beginnen we er opnieuw aan. Mijn doel is om er in september terug aan te beginnen. Deze blog wordt dus heel even een blog over afvallen, maar hopelijk duurt dat niet lang.

Op 27 mei heb ik een afspraak in het ziekenhuis om mij te begeleiden bij de afvalrace. Ik ben sinds 13/05 mijn best aan't doen om af te vallen hierbij een overichtje:

Start: 101,2
Nu: 99,2
Doel: 89

Wish me luck!

Damn you cashewnuts!

De (voorlopig) laatste iui is een feit. Zaterdag had ik bn en fm en was er niets bijzonder te bespeuren. De dosis menopur werd verdubbeld en maandag mocht ik terug op controle. Er zat plots een ei, ik begrijp het niet helemaal maar je hoort mij niet klagen. De gyn gaf mij nog wat instructies mee en iui 4 zou vermoedelijk donderdag doorgaan. Om 17u zat ik mezelf helemaal op te boeien in de file en kreeg ik telefoon van de gyn dat ik nu een lh piek had en dus meteen moest langskomen voor de iui. Na heel wat geregel zijn we erin geslaagd de iui om 20:30 te laten doorgaan. Als ik niet zwanger zou zij na dze poging zouden we terug starten met de behandelingen eens ik 5 tot 10kg ben afgevallen.

Vorige weet had ik al heel hard mijn best gedaan om af te vallen. Ik had niet gesnoept, 3 keer gesport, met als resultaat 0.5kg gewichtsverlies. Hoewel ik toch licht teleurgesteld was met dat kleine gewichtsverlies na al die moeite was ik toch al bij al tevreden dat er iets af was. Deze week begon ik opnieuw met hetzlfde elan, ik kocht vers fruit en noten op de mart, en besloot deze week opnieuw te gaan voor dat resultaat. Ik ging deze ochtend op de weegschaal staan en ik was sinds zondag 3 kg bijgekomen! Ik dacht eerst dat mijn weegschaal kapot was, maar een aantal simpele test wezen uit dat ze perfect werkt. Ik besloot mijn eetdagboek na te gaan om uit te vissen wat ik deze week dan zo anders had gedaan en zag het meteen, ik had elke dag heel wat handjes cashwnoten gegeten. Wat blijkt nu, deze nootjes zijn wel gezond maar ook een echte caloriebom. Anyway, ik heb mijn les geleerd: go easy on the nuts!

Morgen vlieg ik er met volle moed terug in!

Laatste poging

Dit wordt blijkbaar onze laatste poging. Ik ging gisteren naar de gyn voor fm en bn. Ik kreeg er naar goede gewoonte weer een mega preek dat ik moest afvallen. Ik vraag mij echt af wat voor wonder ze van mij verwacht, ze ziet mij bijna om de twee weken en iedere keer opnieuw krijg ik een mega uitbrander dat ik moet afvallen. Zo snel gaat dat allemaal niet he, ik kan geen wonderen doen, ik doe echt wel mijn best. Anyway, gisteren ging ze nog een stap verder, dit zou blijkbaar onze laatste poging zijn. Ik moet echt eerst afvallen voor we verder gaan. Ze zei zelfs letterlijk 'dit is frustrerend voor mij' komaan als dit frustrerend is voor haar, hoe voelt het dan voor mij?! Aangezien deze poging al gestart is gaan we hem ook wel uitdoen maar daarna is het dus gedaan tot ik een gezond gewicht hebt. Ik heb de naam gekregen van een prof waar ik kan langsgaan voor de begeleiding. Ik weet wel dat zij dat niet kan beslissen in mij plaats, maar hoe erg ik het ook vind, ze heeft gelijk.

Gisteren was ik echt boos, nu zit ik met gemengde gevoelens. Ze heeft gelijk dit heeft echt geen zin en is enorm frustrerend om er nog maar over te zwijgen hoe ongezond het is en zal zij voor de baby als het ooit zover komt. Dus we maken deze poging af en ik maak een afspraak bij die prof. Ik probeer positief te zijn maar ik weet niet hoelang ik dit wachten nog volhoud. Ik wil dit echt al te lang, ik merk dat dat niet goed is voor een mens.

Overal die aankondigingen, bolle buikjes, fiere ouders die achter hun kinderwagen lopen, en wij moeten wachten. Het is mijn eigen schuld, ik had het nooit zover mogen laten komen. Mezelf wentelen in zelfmedelijden, gaat niet helpen ik kan alleen maar een doel stellen en ervoor gaan.