15 weken en we krijgen een...

Ik ga jullie nog even in spanning laten wat het geslacht betreft en jullie eerst vertellen over ons eerste bezoekje aan onze nieuwe gynaecoloog. Dr. C is een klein, slank, schattig vrouwtje en ze is geweldig! Zo lief, geduldig, geeft veel uitleg, kortom een verademing in vergelijking met de vorige. Aangezien mijn vorige gyn enkel fertiliteit doet en geen bevallingen, moest ik na 12 weken op zoek naar een andere. Ik ben heel blij dat ik bij deze gyn terechtkon. Ze heeft ook heel uitgebreid haar tijd genomen voor de echo. De echo was weer puur genieten. Het is zo leuk op je kindje op dat scherm te zien bewegen en dat hartje te horen kloppen, dat maakt het allemaal weer heel echt. Ik ben iedere keer ook super zenuwachtig voor ik naar de gyn kan maar als ik daar buitenkom ben ik weer heerlijk ontspannen en kan ik er weer even tegenaan.

De gyn bevestigde ook dat de nekplooi te vroeg gebeurd was zoals ik al vermoede, maar zelfs nu was hij nog mooi dun, dus geen reden voor bezorgdheid zei ze. Ik hoop het maar...

Ons kindje is ondertussen al 12 cm en weegt 130gram. Hij/zij ligt al wat voor op schema, is het stom dat mij dat al super trots maakt op dat klein wezentje :)? Mijn man wou het geslacht liever niet weten maar ik kon echt niet meer wachten en we besloten het te vragen. Ons klein kroketje wou het echt niet tonen, de gyn begon op mijn buik te duwen maar zelfs dat deed het niet draaien, uiteindelijk stelde ze voor om dan maar een inwendige echo te doen. Ook daar duurde het even en kregen we een uitgebreide show van ons kindje waarin de armspieren werden geshowd. Uiteindelijk bleek dat wij een zoontje krijgen!!! We zijn er heel blij mee, we hadden geen voorkeur dus alles was goed. Ik ben heel blij dat we het weten, nu wordt het echt een stuk concreter en kunnen we op zoek naar een naam.

De naa' is echt een moeilijk gegeven, ik ben Italiaans en zou graag iets hebben dat mij ouders ook goed kunnen uitspreken, voorlopig bestaat ons lijstje uit: Milo ( uitgesproken als mielo niet als mailo), matteo, vic of victor en Jules. Wat denken jullie :)?

11 weken zwanger

Hoog tijd voor een update. Met mij, of moet ik nu zeggen met ons, alles goed. De kwaaltjes beginnen stilaan af te nemen en de omvang van mijn buik stilaan toe te nemen. Ik pas nog perfect in al mijn kleren en er is ook nog niets te zien maar mij buik piept al wat meer over het randje van mijn slip.

We zijn vorige week nog bij de gyn geweest. Alles was zeer goed, ons kroketje is al 4cm, hij bewoog al hevig en zat met zijn handje aan zijn oortje te frutselen. Dat beeld is zo onwerkelijk, er zit een baby in je buik te bewegen en je voelt er zelf niks van. Ik kan het allemaal nog zo moeilijk geloven. Ik had niet verwacht dat het zolang ging duren voor ik aan het idee ging kunnen wennen dat ik zwanger ben. Hier heb ik zo lang naar verlangd en nu is het er en nu kan ik het niet geloven?! De nekplooimeting was goed, 0,6mm. Omdat mijn gyn deze week met vakantie is, heeft ze de nekplooi heel vroeg gemeten en ook de bloedname gedaan. Ik vindt het wel heel vroeg en maak mij ook wat zorgen over de betrouwbaarheid van de gegevens als het zo vroeg gedaan wordt (ik was 10weken en 6dagen). Ik heb het haar niet gevraagd, elke vraag bij haar is er één te veel. Gelukkig moet ik niet meer terug naar haar, de volgende afspraak is bij de gyn die mijn bevalling zal doen. Vandaag de uitslag gekregen van de combinatie test, we hebben geen verhoogd risico op down of trisomie 18. De kans is kleiner dan 1 op 1500. Goed nieuws dus. 

We hebben al een paar mensen in onze omgeving op de hoogte gebracht, de reacties waren heel leuk. Mijn man kan echt niet wachten om het van de daken te schreeuwen.  Ik heb altijd gezegd dat hij moest wachten tot 12 weken en dat is vrijdag. Nu het zover is, wil ik het precies nog altijd niet vertellen, ik ben nog steeds heel bang dat er iets kan misgaan. Ik krijg ook het gevoel dat de meeste mensen wachten tot 13 weken? Ik ga hem niet meer kunnen houden vrees ik :)

Ik heb het boek '9 maanden dagboek' van Pauline Oud gisteren besteld en vandaag aangekregen, ik vind al die boeken zo mooi. Aangezien ik al heel de week thuis zit met sinusitis, ben ik er daarnet al in beginnen schrijven.

Ik ga nog eens wat rusten, nu het kan.

7 weken zwanger

Vandaag naar de gyn gegaan ter controle. We hebben ons kindje kunnen zien en het hartje zien én horen kloppen. Een heel mooie ervaring! Alles zat perfect op schema, ons kindje is nu bijna 1 cm groot ( 0,96). Ik kreeg van mijn gyn het bekende zwangerschapsboekje mee. Ondanks dit alles voelt het allemaal nog zo onwerkelijk. Ik kan het nog steeds niet goed geloven en de schrik zit er nog altijd goed in.

De gyn stelde mij wel gerust dat alles heel goed zit en dat ik mij dus geen zorgen moet maken. Ik mag pas terug op 7 februari! Dat worden spannende weken... Ik moet die dag werken bij een klant op een project dus het wordt wel stressy om daar op tijd te geraken aangezien ik eerst naar de gyn moet. Wanneer krijg je trouwens de uitslag van die nekplooimeting? Is dat de dag zelf?

Ondertussen heb ik al een hele reeks symptomen aan de lijve mogen ondervinden: zeer misselijk geweest, hele dagen lang, ijskoud hebben, veel plassen, moeilijk naar het toilet kunnen, gevoelige borsten. De laatste tijd gaat de misselijkheid wel al beter.

Nu proberen te genieten van dit prachtig wonder en in spanning afwachten tot 7 februari.

Op de spoed...

Vrijdagavond waren mijn gescheiden ouders mekaar voor de verandering het leven zuur aan't maken en ons via sms en telefoon erbij aan het betrekken. Ik heb mij toen aan de telefoon heel kwaad gemaakt, ik verschoot echt van mezelf, zo roepen en tieren! Ik heb de telefoon neergegooid en was helemaal van slag. Ik ging naar het toilet en er lag helder rood bloed in mijn slip. Ook bij het afvegen had ikbloedverlies, ik wist niet wat doen. Was het dit nu, kwam onze droom nu al tot een einde? Het was al na 23u dus veel konden we niet doen. We waren er allebei echt niet goed van. Ik had krampen in mij onderbuik waardoor ik ervan overtuigd was dat dit echt het einde was. Ik was zo overstuur, bleef mar sorry zeggen tegen mijn man, die dat maar bleed zeggen dat ik mij niet moest verontschuldigen. Ik had de dagen ervoor al gezegd dat ik mij niet meer misselijkvoelde en mij borsten niet meer pijn deden, dus ik zag dat al als een voorteken voor wat er nu gebeurde. We besloten om te gaan slapen, of toch te proberen. Ik heb geen oog dicht gedaan, manlief ook niet, ik merkte het aan zijn onrustig gewoel. Ik was er van overtuigd dat het gedaan was, ik voelde ook vanalles vloeien. 's nacht nog eens naar het toilet gegaan, maar er was niets te zien, wc papier en maandverband, dat ik ondertussen voor de zekerheid had gebruikt, waren spierwit. Toch was de geruststelling ver te zoeken.

Toen het eindelijk ochtend werd, belde ik de huisarts van wacht, hij zei dat ik naar spoed moest, bloedverlies en menstruatiekrampen klonken blijkbaar niet goed samen. Op de spoed hebben ze bloed geprikt en een inwendige echo gedaan. Op de echo was een vruchtzak te zien met een klein stipje, de gyn zei dat dat een normaal beeld was voor een zwangerschap van 5 weken. Ze ging mij nog bellen voor de bloedwaarden. We zijn naar huis gereden, een beetje meer op ons gemak maar toch nog in spanning aan't afwachten op de hcg waarden. Niet veel later belde de gyn mij op met de boodschap dat alles er goed uitzag. Hcg moet om de 48u verdubbelen, ik had de week erop een waarde van 167, nu moest ik dus op 2600 zitten zei de gyn en ik had 6600!! Ik was heel blij, minder opgelucht. Dan ik verwacht had maar wel gelukkig.

Morgen is mijn gyn eindelijk gerug, mogelijk moet ik niet te lang wachten voor een afspraak.

5 weken zwanger

En ik kan het nog steeds niet goed geloven... Een maand geleden hoopte ik nog zo hard op dat tweede streepje, nu dat verschenen is, weet ik precies niet goed hoe ik me moet voelen. Ik ben dolgelukkig, versta me niet verkeerd, maar tegelijk voelt het zo onwerkelijk en ben ik doodsbang dat het elk moment mis kan gaan. Ik durf precies nog niet echt blij te zijn. Toen ik blogs van lotgenootjes las die deze periode omschreven als 'verlengde wachtweken', begreep ik er echt niets van. Ik dacht:' komaan je hebt wat je eindelijk wou, geniet er nu gewoon van.' Maar nu begrijp ik hen maar al te goed, alles is nog zo onzeker dat je jezelf niet 100% durft geven uit schrik dat het alsnog misgaat.

De symptomen zijn ook zeer wisselend, de ene dag voel ik niks, de andere dag doen mijn borsten pijn, ben ik ongelooflijk misselijk en heb ik een zeurende pijn in mijn onderbuik. Je kan al raden dat ik mij liever slecht voel omdat ik dan wat hoop krijg en denk dat alles goed zit. De dagen waarop ik niks voel, word ik echt heel ongerust.

Mijn gyn is met vakantie, ze is 2/01 terug. Aangezien ze niet voltijds werkt, weet ik niet of ik er volgende week al terecht ga kunnen. Ik hoop echt van wel, ik wil gewoon bevestiging dat mijn hcg goed zit en dat alles ok is onze baby. Heeft iemand van jullie ooit die clearblue digital test gebruikt die ook aangeeft hoelang je zwanger bent? Ik dacht die misschien te kopen, als alles goed zit met mijn hcg, zou die moeten aangeven dat ik 5 weken zwanger ben. Anderzijds vind ik die test belachelij, duur en ga ik echt flippen als die niet aangeeft dat ik 5 weken ver ben.

We hadden ons voorgenomen om ons geheimpje met niemand meer te delen. Dat is niet gelukt. Mijn zus en broer weten het ondertussen ook. Wij vertrekken morgen naar de zee met een koppel vrienden tot dinsdag, het wordt heel moeilijk om het hen niet te vertellen. We zien wel, als het goed voelt, gaan we het toch gewoon delen denk ik.

Ik wens jullie een leuk einde van 2012 en een prachtig begin van 2013!!

IUI 5

Zoals de titel doet vermoeden, was de vorige poging negatief. Ik wil er niet te veel woorden aan verspillen. Op mijn verjaardag ben ik bloed gaan laten trekken en ik kreeg tegen de middag negatief bericht. Ik vond het spijitg maar wou niet heel mijn verjaardag depressief doorbrengen dus ik heb er het beste van proberen maken.

Opnieuw begonnen met menopur en op die manier een mooie cyclus op gang gekregen, op cyclusdag 14 naar de gyn gegaan voor IUI 5. De gyn zei dat mijn man zijn staal van ongeëvenaarde kwaliteit was. De wachtweken gingen rustig voorbij, ik was ontspannen en kon het vrij goed loslaten. Om eerlijk te zijn geloofde ik er precies niet goed meer in. Ik had mezelf al zo vaak iets wijsgemaakt, deze keer zou het anders zijn en dat was het ook. Morgen heb ik mijn nod, de gyn had gezegd dat ik best wachtte tot maandag om te testen. Ik vond dat geen probleem, ik was rustig, probeerde heel de boel wat op zijn beloop te laten. De afgelopen dagen veranderde die attitude, ik moest heel veel plassen, ben al 2 dagen goed misselijk en mijn borsten doen pijn. Ik begon terug hoop te krijgen, zou het dan toch? Ik durfde er niks van zeggen tegen mijn man. De laatste keer dat ik immers over mijn symptomen begon, wuifde hij het (terecht) weg. Deze avond kreeg ik het plots in mijn hoofd, ik wou testen. Rationeel was dat niet echt een goed idee, ik was al naar het toilet gegaan toen ik thuiskwam, ik zou testen met avondurine en dat voor mijn nod met mijn laatste test. Zonder nadenken ging ik naar het toilet, deed wat ik moest doen en ging met het potje en de laatste test naar de living, samen met mijn man volgde ik de instructies. Hij hield de test nauwlettend in de gaten en ik ging verderop in de zetel liggen met mijn ipad. Het duurde precies uren voor er iets gebeurde, ik zag hem vanuit mij ooghoeken naar de test staren maar het bleef stil. Plots zei hij: "een lichte streep is dat ook goed?" Ik vloog naar hem toe, ja een lichte streep is een streep,ik kon mijn ogen niet geloven, we vlogen mekaar in de armen en begonnen te huilen. Zo lang op gehoopt , nu het zover is konden we het beide niet geloven.

Ik heb mijn mama gebeld (ze woont in Italië) ik heb het zelfs niet moeten zeggen, ze wist het meteen en heeft heel de tijd gehuild. Ook mijn man wou dit mooie nieuws met iemand delen dus we zijn naar zijn ouders gereden en hebben daar een kerstkaart afgegeven met een versje. Zijn mama vloog ons in de armen en huilde heel erg, ze was super blij. Zijn papa kwam wat later thuis en ook hij kreeg het kaartje te lezen, hij was ook blij maar een stuk minder uitbundig als de moeders :).

Ik ga morgen voor een bloedtest, ik ben zo gelukkig, eindelijk dat tweede streepje, IK BEN ZWANGER!!!!

The end of an era

Ik heb nog niks geschreven over onze vorige poging. Die is mislukt, ik was 5 dagen overtijd toen ik plots mijn ms toch kreeg. Twee weken wachten is nog niet lang genoeg, nee doe er gerust nog 5 dagen bij *zucht*. De gyn denkt dat er iets geweest moet zijn, ik wil er niet echt over nadenken. Genoeg over die poging.

Ondertussen zijn we 3 dagen verwijderd van een nieuwe nod. Op mijn verjaardag ga ik mogen testen, brengt wat gemengde gevoelens met zich mee. We hebben deze poging toch maar terug beroep gedaan op hormonen. Mijn geduld is echt op, mijn cyclus is zich wel aan het herstellen maar wie weet hoelang duurt het weer voor ik opnieuw natuurlijk een eisprong doe. Na overleg met de gyn besloten we om opnieuw een cyclus met hormonen te proberen. En nu zijn we weer in die spannende wachtweken beland.

We zijn ondertussen een jaar aan het proberen, een jaar zitten we in de mm. Al verschillende wachtweken heb ik moeten doorstaan. Telkens weer verviel ik in hetzelfde ritueel. Ik was helemaal verlingerd aan de twilight films en boeken. Kon heerlijk wegdromen en wegvluchten in de über romantische saga. (voor de haters, i know het zijn tienerboeken en films, but i love them, om nog maar te zwijgen over Robert Pattinson ;) !). Vandaag ben ik met een vriendin naar de laatste film gaan kijken in de cinema. De saga is gedaan, ik kan niet meer uitkijken naar het volgende boek of de volgende film, die komt er niet. En mijn saga? Loopt die ook af op mijn verjaardag? Starten we dan een nieuw verhaal? Of moet ik dan volwassen worden en een nieuwe manier vinden om die gruwelijke wachtweken te doorstaan?